ਮੌਤ ਦਾ ਵਿਚਾਰ

ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਤ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੁਝ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੇਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ। ਭਾਸ਼ਾ ਮੌਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ - ਹੋਰ ਇਹ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਪਰ ਇਸ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਰਨਾ ਇੰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੂਰੇ ਦੌਰ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਇਸ ਦੂਤ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਸ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਖੋਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਐਲਾਨ ਹੀ ਖੋਹ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਦੂਤ ਇਸ ਲਈ ਕਸੂਰਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਲੋਕ ਜੋ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਲਾਨ ਦੇ ਸਹੀ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ, ਇਸ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ, ਮਰਨਾ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਜੀ. ਅਗਾਮਬੇਨ

ਇਸ ਤੀਜੇ ਛੋਟੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜਿਓਰਜੀਓ ਅਗਾਮਬੇਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਇਤਾਲਵੀ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਅੰਤਮਤਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਟਕਰਾਅ ਵੱਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ - ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਵੱਲ, ਇਹ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਗਿਆਨ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਹਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਾ ਸਥਾਈ ਛਾਇਆ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਵਿਚਾਰ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਧਾਰਮਿਕ ਪਾਥੋਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਬਲਕਿ ਅਗਾਮਬੇਨ ਦੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਅਰਥਾਤ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅੰਤਮਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਤਣਾਅ।

ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਤ ਦਾ ਅਰਥ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੇਖ ਦੀ ਇਸ ਵਿਚਾਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੌਤ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਵਜੋਂ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵ, ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜਿਸਨੂੰ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇੱਕ ਸਮਝਣ ਯੋਗ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਗਾਮਬੇਨ ਲਈ ਅੰਤਮਤਾ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਥ੍ਰੈਸ਼ਹੋਲਡ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੋਂਦਵਾਦੀ ਘਟਨਾ ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਕਲਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਸਰਹੱਦ ਜਿੱਥੇ ਭਾਸ਼ਾ ਅਣਜਾਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪਿਆ ਹੈ ਉਸ 'ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

___________________________-

ਇਸ ਬਲੌਗ ਤੋਂ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ:

ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ

ਸਾਹਸ

___________________________

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅੰਤਮਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ, ਇਸਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾਮ ਦੇਣ, ਇਸਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇਹ ਅਸੰਭਵਤਾ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤੱਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਕਰਤੱਵ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਰੂਪਰੇਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਥੇ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਛੋਟੇ ਗਦ-ਟੁਕੜੇ ਦੀ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਕਾਵਿ ਗੁਣ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੈਥਾਰਟਿਕ ਸਬੰਧ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਤੀ ਚੇਤੰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ (ਜਾਣਨਾ, ਨਾਮ ਦੇਣਾ) ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਬੰਧ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ, ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਤਾਲਵੀ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਜ਼ੁਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਇਨਕਾਰ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਕਸਰ ਅੰਤਮਤਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹ ਰਵੱਈਆ ਹੈ - ਸਵੈ-ਤਰਸ ਦਾ ਇਹ ਲਾਲਚ, ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਅਣਉਚਿਤ ਦੁੱਖ ਵਜੋਂ ਮੌਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਲਾਲਸਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਗਾਮਬੇਨ ਆਪਣੇ ਨਰਮ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ, ਗਦ-ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਦਾ ਹੋਂਦਵਾਦੀ ਫੈਸਲਾ ਕੋਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। “ਮੌਤ ਦਾ ਵਿਚਾਰ” ਇੱਕ ਖੋਖਲੀ ਦਿਲਾਸੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਈ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਲੋੜੀ ਸਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਣ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਗਾਮਬੇਨ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਇੱਛਾ, ਹਿੰਮਤ, ਭਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਨ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਗੂੰਗੀ ਲਚਕੀਲਾਪਨ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਤਿਆਗ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ।

ਅਗਾਮਬੇਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਜੋ ਵਾਕੰਸ਼ ਉਹ ਜੋ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸਦੀ ਅਸਫਲਤਾ, ਸਮਝ ਦੀ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਇਸਦੀ ਗੁੰਮਤਾ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਸ਼ਟੀਕਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਖੁਦ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜੀਵਨ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਾਮਬੇਨ ਲਈ ਮਰਨਾ ਸਿੱਖਣਾ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਬਕ ਹੈ, ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਸਬਕ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਨਰਮ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਲੇਖਕ: ਯਾਕੀਮ ਪੇਟ੍ਰੋਵ

ਯਾਕੀਮ ਪੇਟ੍ਰੋਵ - ਪਲਵਿਸ ਆਰਟ ਅਰਨਸ ਬਲੌਗ 'ਤੇ ਲੇਖਕ