ਕਿਉਂ ਸਸਕਾਰ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਚੋਣ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਮਹਿਜ਼ ਕੁਝ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਦਾ ਮੁੱਖ ਤਰੀਕਾ ਦਫ਼ਨਾਉਣਾ ਸੀ। ਸੰਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਿ ਕਦੇ ਅਸਧਾਰਨ ਅਤੇ ਕਈ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਵੀ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਨਾਟਕੀ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਕਾਰ ਮੁੱਖ ਵਿਕਲਪ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਾਪਾਨ, ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ, ਕੈਨੇਡਾ, ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ—ਜਿੱਥੇ ਹੁਣ 70% ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੌਤਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸੰਸਕਾਰ ਗਤੀ ਫੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਮੌਤ, ਯਾਦ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਆਰਾਮ ਦੇ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਹੀ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਸਵਾਹ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਕਾਸ

ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਕਾਰ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਈਸਾਈ ਧਰਮ, ਇਸਲਾਮ, ਅਤੇ ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਕਸਰ ਸਰੀਰਕ ਪੁਨਰ-ਉਥਾਨ ਜਾਂ ਪੁਰਖੀ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਾਰਨ। ਪਰ ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ—ਕਈ ਧਾਰਮਿਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਕੈਥੋਲਿਕ ਚਰਚ ਨੇ 1963 ਵਿੱਚ ਸੰਸਕਾਰ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਾਬੰਦੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਪ੍ਰਥਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸਨੂੰ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਸਮਾਜ ਵਧੇਰੇ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਧਾਰਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪਿਛੋਕੜ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ। ਸਵਾਹ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਇੱਕ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਨੁਕੂਲ ਪਾਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ—ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਯਾਦਗਾਰੀ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਨ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੰਬੰਧੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ

ਜਾਪਾਨ, ਸਿੰਗਾਪੁਰ, ਅਤੇ ਨੀਦਰਲੈਂਡ ਵਰਗੇ ਸੰਘਣੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੀਮਤ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸੰਭਵ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸਮਾਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਕਾਰ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਵਹਾਰਕ ਵਿਕਲਪ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵਾਹ ਨੂੰ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਬਰ ਦੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਲਈ ਚੱਲ ਰਹੇ ਖਰਚੇ ਚੁੱਕੇ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਵਾਤਾਵਰਣ ਕਾਰਕ ਵੀ ਇਸ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਵਾਇਤੀ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰਸਾਇਣਕ ਪਦਾਰਥ, ਨਾ-ਗਲਣਯੋਗ ਤਾਬੂਤ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਨਿਕਾਸੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਵਾਤਾਵਰਣ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਵਿਕਲਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਅਨੁਕੂਲ ਬਾਇਓਡੀਗ੍ਰੇਡੇਬਲ ਕਲਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ।

ਵਿੱਤੀ ਵਿਚਾਰ

ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਵਧਦੀ ਲਾਗਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਕਿਫਾਇਤੀ ਵਿਕਲਪਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸੰਸਕਾਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਖਰਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਕਬਰਿਸਤਾਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਸੰਸਕਾਰ 50% ਤੱਕ ਸਸਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵਾਹ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਸਧਾਰਨ, ਵਿਵਹਾਰਕ ਡੱਬਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਅਨੁਕੂਲਿਤ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਤੱਕ।

ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਲਾਗਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਨੇ ਸਿੱਧੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਰਸਮੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰਿਵਾਰ ਅਕਸਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਨਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਸੰਸਕਾਰ—ਅਤੇ ਸਵਾਹ ਲਈ ਕਲਸ਼—ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਲਚਕਦਾਰ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਵਿਕਲਪ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ

ਆਧੁਨਿਕ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਭੂਗੋਲਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਫੈਲਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਬਰ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਘੱਟ ਵਿਵਹਾਰਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਕਾਰ ਯਾਦਗਾਰ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਲਚਕਦਾਰ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਸਵਾਹ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਵਾਹ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਬਿਖੇਰਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਨਪਸੰਦ ਜੰਗਲ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਿਨਾਰਾ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਤਰੀਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਗ ਤੋਂ ਜਸ਼ਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵਾਹ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਡੱਬੇ ਵਜੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਯਾਦ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧ ਲਈ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਨਿੱਜੀ ਅਲਵਿਦਾ ਵੱਲ ਵਧਣਾ

ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਵਧਦੀ ਤਰਜੀਹ ਹੈ ਜੋ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਵਾਇਤੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਅਨੁਕੂਲਿਤ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਊਰੇਟਿਡ ਸੰਗੀਤ, ਯਾਦਗਾਰੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ, ਜਾਂ ਵਿਲੱਖਣ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਸਵਾਹ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਸੰਸਕਾਰ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਿਵੇਂ, ਕਿੱਥੇ, ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਕਰਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਲਸ਼ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਸਮਾਰੋਹ ਦੌਰਾਨ ਸਵਾਹ ਬਿਖੇਰ ਕੇ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਮੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਿੱਟਾ

ਸੰਸਕਾਰ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਵਾਧਾ ਮੌਤ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਵਹਾਰਕ, ਅਧਿਆਤਮਿਕ, ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਸੰਸਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕੇਂਦਰ ਵਜੋਂ ਸਵਾਹ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਵਾਇਤੀ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਕਿਫਾਇਤੀ, ਅਤੇ ਲਚਕਦਾਰ ਵਿਕਲਪ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਆਰਥਿਕ ਹਕੀਕਤਾਂ, ਬਦਲਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਜਾਂ ਨਿੱਜੀਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਕਾਰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਾਪਦੰਡ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ, ਸਵਾਹ ਲਈ ਕਲਸ਼ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।