ਸੋਗ ਦੇ ਰੰਗ: ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸੋਗ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਨ

ਮਾਤਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀਆਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ, ਰੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇ ਗਏ ਰੰਗ: ਕਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਸਭਿਅਤਾ ਜਿੰਨੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਉਦੋਂ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਿੱਜੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰਿਵਾਜ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਯਾਦਗਾਰਾਂ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯੂਰਪੀਅਨ ਕੰਪਨੀ Pulvis Art Urns, ਜੋ ਕਿ ਮੂਰਤੀਗਤ ਸਿਰੇਮਿਕ ਕਲਸ਼ਾਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਵਧਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਰੰਪਰਾ ਲਈ, ਬਲਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਭਾਸ਼ਾ ਲਈ ਵੀ।

ਕਾਲਾ: ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਪੱਛਮੀ ਵਿਰਾਸਤ

ਪੱਛਮੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਗ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਿਵਾਜ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਟੋਗਾ ਪੁੱਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹਾ ਉੱਨੀ ਕੱਪੜਾ ਜੋ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਲਈ ਸੀ। ਸਦੀਆਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਣੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਦਾ ਪ੍ਰਿੰਸ ਐਲਬਰਟ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੋਗ ਨੇ ਇਸ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਬਾਕੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਉਮੀਦਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਧਵਾਪਣ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ, ਅਟੁੱਟ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਇੱਕ ਵਰਦੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਖ਼ਤ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਨਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਆਧੁਨਿਕ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੂਖਮ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਨੇਵੀ, ਚਾਰਕੋਲ, ਮਿਊਟੇਡ ਸਲੇਟੀ। ਅੱਜ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਕਿਸੇ ਕੋਡ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਪੈਲੇਟ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਹੈ ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਚਿੱਟਾ: ਪੂਰਬ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਾ ਰੰਗ

ਜੇ ਪੱਛਮੀ ਸੋਗ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰਬੀ ਸੋਗ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਢਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ, ਕੰਬੋਡੀਆ, ਜਾਪਾਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੋਧੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਸਾਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਤਮਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਹੋਂਦ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਦਿਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਸੋਗ ਦੀਆਂ ਮਿਆਦਾਂ ਲਈ ਚਿੱਟੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੰਗ ਅਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਜਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਰੰਗ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ, ਇਸਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਰਾਇਲਟੀ ਨੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ - ਸੋਗ ਅਤੇ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਾਨਤਾ।

ਲਾਲ: ਸੰਘਰਸ਼, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਰੰਗ

ਲਾਲ ਸੋਗ ਲਈ ਇੱਕ ਅਸੰਭਵ ਚੋਣ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਭਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਰੰਗਭੇਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਸਮਾਨਤਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ ਵਹਾਏ ਗਏ ਖੂਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਉਸ ਸਮੂਹਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਨਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰ ਗਏ।

ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰੰਗ ਦੇ ਉਲਟ ਅਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚੀਨ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਲਈ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਾਨਾ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਰਾਖਵੇਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੰਗ ਨਿੱਜੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬੈਂਗਣੀ: ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸੋਗ ਦਾ ਰੰਗ

ਬੈਂਗਣੀ ਰੰਗ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇ ਮੇਲ-ਜੋਲ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਗੁਆਟੇਮਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਮਰਦ ਅਤੇ ਲੜਕੇ ਗੁੱਡ ਫਰਾਈਡੇ 'ਤੇ ਜਲੂਸਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬੈਂਗਣੀ ਚੋਲੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬੈਂਗਣੀ ਰੰਗ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸੋਗ ਦੀਆਂ ਮਿਆਦਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕਾਲੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਥਾਈਲੈਂਡ ਵਿੱਚ, ਬੈਂਗਣੀ ਰੰਗ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੂਸਰੇ ਸੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਧਵਾ ਦਾ ਰੰਗ ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੁਨਹਿਰੀ: ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਗੂੰਜ

ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੋਗ ਦਾ ਰੰਗ ਹੈ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰੀਆਂ ਲਈ, ਧਾਤੂ ਸਦੀਵੀਤਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਫ਼ਿਰੋਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਮਾਸਕਾਂ ਅਤੇ ਤਵੀਤਾਂ ਨਾਲ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਆਧੁਨਿਕ ਯਾਦਗਾਰੀ ਕਲਾ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ - ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਯਾਦ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਇੱਕ ਰੰਗ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸਲੇਟੀ: ਪਾਪੂਆ ਨਿਊ ਗਿਨੀ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ

ਪਾਪੂਆ ਨਿਊ ਗਿਨੀ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਰਸਮੀ ਸੋਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਸਲੇਟੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਲੇਟੀ ਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਹਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਲੂਪ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਗ ਦੀ ਮਿਆਦ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਦਾ ਇੱਕ ਹੌਲੀ, ਸਰੀਰਕ ਤਿਆਗ ਹੈ।

ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਰੰਗ ਪੈਲੇਟ: ਜਿੱਥੇ ਪਰੰਪਰਾ ਸਮਕਾਲੀ ਯਾਦਗਾਰੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਰਾਸਤ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਅਰਥ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨੈਵੀਗੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੰਗ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਧਦੀ ਇਰਾਦਤਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। Pulvis Art Urns ਵਰਗੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ, ਜੋ ਮੂਰਤੀਗਤ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਗਲੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰੇਮਿਕ ਕਲਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਸਿਰਫ ਸੁਹਜਾਤਮਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮਹੱਤਵ ਲਈ ਵੀ ਕਲਸ਼ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਚਿੱਟਾ, ਰਸਮੀਤਾ ਲਈ ਕਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਨੀਲਾ ਜਾਂ ਸਲੇਟੀ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਲਈ ਲਾਲ, ਜਾਂ ਯਾਦ ਲਈ ਸੁਨਹਿਰੀ।

ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਅਤੇ ਸਮਕਾਲੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਅੱਜ ਸੋਗ ਕਰਨਾ ਜਿੰਨਾ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਬਣਾਉਣਾ ਵੀ ਹੈ।

ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸੋਗ ਦੇ ਰੰਗ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ

ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਹ ਰੰਗ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਚਾਰਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਕਾਲੇ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਲਾਲ ਦਾ ਵਿਰੋਧ, ਬੈਂਗਣੀ ਦੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੀ ਸਦੀਵੀਤਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡੀ ਗਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣਾ।

ਦੁੱਖ ਨਿੱਜੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰੰਗ ਇਸਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੋਗ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਗੁਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।