ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸਸਕਾਰ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵਿਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਣ।

ਸਸਕਾਰ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ, ਏਸ਼ੀਆ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਮ ਵਿਕਲਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਦਲਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਨ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੰਬੰਧੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਦਲਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਢਾਂਚੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਸਕਾਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਧਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ, ਲਚਕਤਾ ਅਤੇ ਲਾਗਤ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਿੱਧਾ ਸਸਕਾਰ

ਸਿੱਧਾ ਸਸਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪਹੁੰਚ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਘਣੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਜਗ੍ਹਾ ਅਤੇ ਲਾਗਤ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਅੰਤਿਮ-ਸੰਸਕਾਰ, ਜਨਤਕ ਮੁਲਾਕਾਤ ਜਾਂ ਰਸਮੀ ਸਮਾਰੋਹ ਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਧਿਕਾਰ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ - ਸਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਕੰਟੇਨਰ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਸਥਾਈ ਕਲਸ਼ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਫਿਊਨਰਲ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ, ਪਰਮਿਟਾਂ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਪ੍ਰੋਟੋਕੋਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਦੇਖਣ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਸਸਕਾਰ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਸਤਾ ਵਿਕਲਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸਦੀ ਸਾਦਗੀ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੇਵਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਜਾਂ ਮੌਸਮੀ ਵਿਚਾਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿਕਲਪਿਕ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਸਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਗਵਾਹ ਬਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ, ਤੇਜ਼ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾਵਾਂ ਜਾਂ ਔਨਲਾਈਨ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਸਮਾਰਕ ਜਾਂ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਰਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਲਿਜਾਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਪੀਲ ਲਚਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ: ਵਿਦਾਈ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਾਂ ਸਾਰਣੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਰਵਾਇਤੀ ਅੰਤਿਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਸਕਾਰ

ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਧਾਰਮਿਕ ਜਾਂ ਰਸਮੀ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਸਸਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਅੰਤਿਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਮੁਲਾਕਾਤ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਆਯੋਜਿਤ ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਸੇਵਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਸਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਆਹ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਉਣ, ਇੱਕ ਕੋਲੰਬੇਰੀਅਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਜਾਂ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਲਈ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਅਧਾਰਿਤ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ, ਸੰਗੀਤ, ਪਾਠ, ਜਲੂਸ ਅਤੇ ਸਮੂਹਿਕ ਸੋਗ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹੂਲਤਾਂ, ਸਟਾਫ, ਆਵਾਜਾਈ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਤੱਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸੇਵਾਵਾਂ ਸਸਕਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗਾ ਵਿਕਲਪ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ, ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਦਿਲਾਸਾ ਅਤੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਸਕਾਰ

ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਧ ਰਹੀ ਗਿਣਤੀ ਸਸਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰੀ ਇਕੱਠ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਡਲ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸਸਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੇਵਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਵਾਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੇਵਾਵਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ, ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਹਾਲਾਂ, ਬਾਹਰੀ ਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਨਿੱਜੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਲਸ਼, ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਵਸਤੂਆਂ ਕੇਂਦਰੀ ਬਿੰਦੂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ, ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਰਜਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਕੈਲੰਡਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਅਕਸਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਅਤੇ ਰਸਮ ਦੀ ਬਜਾਏ ਜਸ਼ਨ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਤੱਤ ਦੋਵੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲਾਗਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਸਸਕਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਅੰਤਿਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪੈਮਾਨੇ ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਵਿਆਪਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅੰਤਰਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਕਦਮ ਆਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਅਥਾਰਟੀ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ ਲੋੜੀਂਦੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਛਾਣ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਥਾਈ ਕਲਸ਼ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਆਹ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਕੰਟੇਨਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਪਰਿਵਾਰ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਲਸ਼ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਦੂਸਰੇ ਇਸਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਖਿੰਡਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਅਕਸਰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਧਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਯਾਦਗਾਰੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਾਦ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਨਿੱਜੀ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਪਿੰਗ ਸੰਭਵ ਹੈ ਪਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਏਅਰਲਾਈਨ ਨਿਯਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਕਲਸ਼ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨਾ

ਕਲਸ਼ ਦੀਆਂ ਤਰਜੀਹਾਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪਲੇਸਮੈਂਟ ਮੁੱਖ ਵਿਚਾਰ ਹਨ। ਸਿੱਧੇ ਸਸਕਾਰ ਜਾਂ ਖਿੰਡਾਉਣ ਲਈ ਅਕਸਰ ਸਧਾਰਨ ਕੰਟੇਨਰ ਚੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਜਾਂ ਕੋਲੰਬੇਰੀਅਮ ਪਲੇਸਮੈਂਟ ਲਈ ਧਾਤ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਵਰਗੀਆਂ ਟਿਕਾਊ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਲਈ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਲਸ਼ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕਲਾਕਾਰੀ ਜਾਂ ਨਿੱਜੀ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਾਲਗ ਕਲਸ਼ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਛੋਟੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਕਲਸ਼ ਸੁਆਹ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਕਰਨ ਜਾਂ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੁਆਰਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤਕਰਨ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਤਰੀਕਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇੱਕ ਬਦਲਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦ੍ਰਿਸ਼

ਸਸਕਾਰ ਲਈ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ, ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਤਰਜੀਹ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ ਇਸਦੀ ਮੁੜ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਵਿਕਲਪਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਰਸਮ, ਲਚਕਤਾ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।